Adalet, bir insanın, bir toplumun en olmazsa olmaz ihtiyacı,
yaşamın yaşam denilebilecek seviyede sürdürülebilmesi için en gerekli olgudur.
Adalet olmazsa yaşamın, yaşamanın da pek bir anlamı kalmamaktadır. Öyle ki
adalet, yaşamın kendisi, en temel kaynağıdır. Bir insanın oturup kendi kendine
“ne için yaşıyorum ben?” dediğinde kendisinden aldığı cevap hep
aynıdır; onurum, namusum, haysiyetim için… Adalet olmadan onurlu bir yaşam,
namuslu bir yaşam, dahası değerli bir yaşamdan söz etmemiz mümkün değildir. Geçtiğimiz
yıllarda Halkın Avukatlarının Ankara Yüksel Caddesi’nden seslendikleri gibi;
“kutsal olan yaşamın kendisi değildir. Kutsal olan onurlu bir yaşam,
haysiyet sahibi bir yaşam, adaletli bir yaşamdır!” Kişiliğimizden,
yaşadığımız toplumdan “adalet” kavramını çıkardığımızda ne onurlu bir
yaşam yaşayabiliriz ne haysiyet sahibi bir yaşama ulaşabiliriz ne de yaşamın
kutsallığından, öneminden bahsedebiliriz. Adalet bizler için, halk için bu
kadar önemli, bu kadar vazgeçilmezdir.
Bu ülkede adalet yok diyoruz, çünkü bu ülkede adalet sadece
bir safsata, bir kandırma/oyalama aracı, bir yalandan ibarettir! Bu ülke 15
yaşında başına isabet alınarak vurulup ardından küfürler edilen, annesi meydan
meydan yuhalatılan Berkin Elvanların ülkesidir. Bu ülke gerici yurtlarda
tecavüze uğrayıp “bir kereden bir şey olmaz” denilerek örtbas edilen
çocukların ülkesidir. Bu ülke işinden evine giderken sırtından kahpece vurulup
“eylem hazırlığındaydı” denilen Yılmaz Öztürk’ün Kemal Kurkut’un,
tankla bedeni parçalanan Mahsun Gürkan’ın, galoş giyin dediği için annesinin
kucağında vurulup, katili elini kolunu sallayarak gezerken adalet isteyen
abisine 20 yıl ceza verilen Dilek Doğanlar’ın, katilleri serbest kalırken
avukatları tutuklanan ve yerlerde tekmelenen Soma’lı, Ermenek’li madencilerin,
derelerine sahip çıkarken jandarma tarafından jopla dövülen köylülerin,
evlatlarının kemikleri için bile 90 gün açlık grevi yapmak zorunda bırakılan
Kemal Baba’nın, 833 hafta evlatlarının cenazelerini arayan Cumartesi
Annelerinin ve daha nicelerinin ülkesidir. Bu ülkede adaletsizliğin çalmadığı
kapı, uğramadığı hane yoktur. Bu ülke adalet ararken bedenini açlığa yatırmak
zorunda bırakılan, açlıkla hayatlarını feda eden insanların ülkesidir! Bu
ülkede adalet mülkün temeli değil, mülkün temeline gömülmüş ve bir daha asla
çıkarılmamış bir değerdir.
Tüm bunlara rağmen günümüze dek halk adaletsizliğe boyun
eğmemiş, her adaletsizlikte kendi yolunu yapmış, kendi mevziisini yaratıp
adaletsizlikle savaşmıştır. Bu halk 650 gün Berkin için adalet isteyip en sonunda
faşizmin karargahlarında kendi adaletini sağlayanlardır, bu halk evlatlarının
hesabını sormak için faşizmin saraylarını kuşatanlardır, işkencehaneleri yerle
bir eden, faşizme bu memleketi dar edenlerdir! Hiçbir baskı, zorbalık, işkence
ve tecrit halkımızı sindiremez, adalet mücadelesinden vazgeçiremez.
Adaletsizlik sürdüğü müddetçe halkımız ve devrimciler kendileri birer adalet
olup halkı en temel yaşam hakkından mahrum eden bu barbarların beyinlerinde
patlayacaktır! Devletler, hükümetler, ağalar, paşalar, imparatorluklar biter;
Şafaklar, Bahtiyarlar, Elif Sultanlar, Bilgehanlar, Leylalar, Hasan Selim
Gönenler ve nice halk kahramanı yiğitler bitmez, halkımız adaletsiz kalmaz!
Adalet İstiyoruz, Alacağız!
Adaleti Biz Sağlayacağız, Adaletin Adı Olacağız!
Yaşasın Halkın Adaleti!
Çayan Halk Cephesi
