0
Απεργία Πείνας
Έξω βρέχει.
Οι τοίχοι του δωματίου
και τα σεντόνια με το ζωηρό -ψέματα!- χρώμα με σφίγγουν
Μια ζαλάδα όλη μέρα δε λέει να μ’ αφήσει
Το χέρι μου πολεμάει να πετάξει το μολύβι
κι η ψυχή μου το βάρος της ευθύνης
Δεν είσαι δω.
Πότε-πότε κοιτάζω αν η βροχή πέφτει ακόμα έξω
ή στο μυαλό μου.
Βαδίζω διστακτικά, μουδιασμένα
και ψάχνω να βρω το νόημα,
τον λόγο.
Σίγουρα δεν είσαι δω,
μα δεν είν’αυτή η πηγή της αδυναμίας μου.
Σαν τώρα έσβησε η Ελίν στην Τουρκία
κι ένα περιστέρι γέλιου και χαράς πέταξε για πάντα.
Ήταν ένα όνειρο ότι ήσουν ποτέ εδώ.
Ένα όνειρο σε μια νύχτα γεμάτη εφιάλτες.
Στη νύχτα αυτή, τα παιδιά της ανθρωπότητας
εξαφανίζονται.
Οι άνθρωποι που
λένε την αλήθεια, λοιδωρούνται.
Το κουράγιο τσακίζεται στην
απομόνωση, στο περιθώριο.
Οι αγωνιστές συνθηκολογούν.
Οι ρομαντικοί συμβιβάζονται.
Επειδή είμαι μόνος.
Αλλά όταν είσαι εσύ εδώ,
όλοι εσύ,
ο φοιτητής, η φυλακισμένη,
ο εργάτης, η αγωνίστρια,
βγαίνει ο ήλιος.
Και τα παιδιά παίζουν στους δρόμους,
οι φωνές των φυλακισμένων σκιάζουν τους φρουρούς,
ο αέρας ανεμίζει στα λάβαρα και τα πανό
Κι οι ρομαντικοί ονειρεύονται.
Τα τραγούδια δεν σταματούν.
Οι χοροί συνεχίζονται.
