sarıyer

 16 08 2018 Direnişin 348. Günü Direniş
alanım yerine bugün Okmeydanı onkoloji servisindeyim eşim 5. Kez kemoterapi
alacak. 19 Marttan bu yana hastane kapılarındayız teşhis konulması bir buçuk
ayı bulmuş Mayıs başında tedaviye başlamıştık. Hastalığı öğrendiğim zaman ne
yapacağımı ne düşüneceğimi bilememiş bir süre kendime gelememiştim.
Toparlanmamı sağlayan Büyük Ailem Oldu. Hiçbir anımızda bizi yalnız
bırakmayarak çaresiz olmadığımı gösterdiler. Düşmek üzereyken bir el tutar ya
işte öyle, bu illet hastalıkla mücadele edilebileceğini eşime olan görevlerimin
dışında,  bir görevimin direnmek olduğunu
çabuk hatırladım. Direniş alanıma çıkmadığım günler bir açıklama yazmadım
düşünüyordum iki görevi bir arada yürütebilirliyim,  direnişi bırakmak bu imkânsız bu şekilde bir
karar veremem düşmanı sevindiremem. Ve direnme kararı alacaklara umutsuzluk
yayamam diye bir süre bekledim. Eşimin tedavi süreci belirlenince hafta içi her
gün değil yalnız Cuma günleri alana çıkmaya karar verdim. Bazı haftalar hastane
işlerim olduğu için alana çıkamıyorum bu gün onlardan biri.

 09 08 2019 direnişin 341 günü Direnişimi haftada bir gün olarak
belirledikten sonra ilk defa günlük yazıyorum. Eşimin kanser hastası ve benim
bakımıma muhtaç olmasından dolayı hafta içi her gün devam ettirdiğim direnişimi
haftada bir gün Cuma olarak değiştirmiştim. Geçen yıl bu zamanlarda Sarıyer
ilçe sağlıkta ki işimde çalışıyor. Maaş günümü bekleyip borçlarımı ödeme
hesapları yapıyordum. Aldığım üç kuruş parayı 6 gün sonra kaybedeceğimi bilmeden.
Sabahın köründe kalkıp iş yerine erkenden gidip temizliği yapıp çayı hazırlama
telaşındaydım. Bu yıl direnişteyim bir yıl olmaya az bir süre kaldı nasıl
geçtiğini anlamadığım her günüm beni işten atan düzene kin biriktirerek geçti.
Yaşananlara baktığın yer önemli eğer direnme kararı almasaydım bu günlerde
nasıl olacağımı az çok tahmin ediyorum.