Ayten Öztürk’ün 17 Kasım 2024 tarihli telefon görüşmesinin
ses kaydını paylaşıyoruz.
Kocaeli Kandıra 1 No’lu F Tipi Hapishanesi idaresi Ayten
Öztürk’ün telefonunu defalarca keserek haberleşme ve iletişim hakkını
engellemektedir. Bu gibi acizce uygulamalarla Ayten Öztürk’e uygulanan
adaletsizliğin üstünü örtemezsiniz. Hapishane idaresi keyfi uygulamalarına
derhal son vermelidir.
Faşizmin işkencelerini ve işkencecilerini teşhir ettiği için
hakkında 2 ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası verilen Direnç Çiçeği Ayten
Öztürk’ün avukatlarından Halkın Avukatı Av. Doğan İncesu, Özgür TV’de söyleşiye
katıldı.
Av. İncesu katıldığı programda, işkencelere ve adaletsizliğe
direnen müvekkilleri Ayten Öztürk’ün yaşadığı adaletsizlikleri ve hukuk
terörünü teşhir ederek sonuna kadar mücadele edeceklerini vurguladı.
Avukat Doğa İncesu’nun Özgür TV programında anlatımı şu
şekildedir:
Av. Doğa İncesu:
İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesi bir gerekçeli karar
açıklamıştı ve bu gerekçeli kararda 2 ağırlaştırılmış hapis cezası verilen
müvekkilimizin ismi üç defa geçiyor.
Yani tanık beyanında ve sanık beyanında geçiyor sadece.
Onun dışında hiçbir somut delil bulunmamasına rağmen istinat mahkemesi dosyayı
onadı, daha sonra Yargıtay 3. Ceza Dairesi dosyayı onadı ve müvekkilimizin
cezası 2 ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası kesinleşmiş oldu.
Açıkçası ceza yargılamasında temel mesele maddi gerçeğin
ortaya çıkartılmasıdır. Yani suç ve suçlu hiçbir şüpheye yer bırakmayacak
şekilde somut delillerle ortaya konmalıdır. Ama kesinlikle adil yargılanma
hakkı ihlal edilerek, savunma haklarımız ihlal edilerek bu ceza verildi. Ve
müvekkilimiz aslında ölüme mahkûm edildi bu cezayla.
Özgür TV:
Peki bundan sonra, hukuksal açıdan soruyorum aslında,
yapılacak bir şey kaldı mı, ne yapılabilir?
Ve genel anlamda da ne yapılmalı, Ayten Öztürk’ün bu
gayri hukuki durumunu değiştirmek bakımından?
Av. Doğa İncesu:
Tabii ki, Anayasa Mahkemesi süreci başladı şimdi. Avukat
arkadaşlarımızla bir Anayasa Mahkemesi başvurusu süreci hazırlıyoruz. Anayasa
Mahkemesi’nden bir olumsuz karar verilirse eğer, bir Avrupa İnsan Hakları
Mahkemesi (AİHM) süreci olacak.
Ama şunu net olarak ortaya koymak isteriz; bu ceza ne
olursa olsun bir yerden dönecektir. Er ya da geç bir yerden dönecektir.
Çünkü bir insanın, çocuk istismarcısını kaldırımda linç
edilmesini izlemesi, ‘izlediği beyanıyla’ 2 ağırlaştırılmış müebbet verilmesi,
bütün ömrünü hapishanede, tek kişilik hücrede geçirebilmesi mümkün değil.
Biz bu cezanın aslında Ayten Öztürk’ün işkenceleri teşhir
etmesi sonucunda verildiğini biliyoruz. Çünkü müvekkilimiz 6 ay işkence
gördükten sonra; elektrik, askı, falaka, taciz-tecavüz girişimlerine maruz
bırakıldıktan sonra işkenceciler şunu söylüyor Ona; “Biz seni şimdi
bırakacağız, ama ömür boyu hapishanelerde çürüyeceksin.”
Bu sürecin sonunda müvekkilimize 2 ağır müebbet verildi.
Yani İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesi de İstinat Mahkemesi
de Yargıtay 3. Ceza Dairesi de bu işkencenin bir ortağı, bir parçası oldular
verdikleri kararlarla.
Çünkü Hukuk Fakültesi 1’inci sınıf öğrencisinin bile
kabul etmeyeceği bir karar verildi bu süreç sonunda.
Ama ifade ettiğim gibi Anayasa Mahkemesi’ne başvuracağız,
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne başvuracağız ve bir yerden dönecektir bu
ceza. Bunu biliyoruz, er ya da geç dönecektir.
Tabii ki tüm demokratik kitle örgütlerini,
devrimci-demokratları, duyarlı insanları, halkımızı Ayten Öztürk için verilen
mücadeleye çağırıyoruz. Çünkü çok ağır şeyler yaşadı müvekkilimiz. Yani 6 aylık
işkence, 3 yıllık tutukluluk süreci, daha sonra 2,5 yıllık ev hapsi süreci.
Gerçekten hiç yaşamaması gereken şeyler yaşadı.
Ve bu şekilde işkencecilerle, ne yazık ki yargı
pratiğiyle ölüme mahkûm edilmiş oldu.
Biz er ya da geç bu cezayı bozduracağız, er ya da geç
Ayten Öztürk’e özgürlüğü sağlayacağız, adaleti sağlayacağız.
Ve işkencecilerin cezalandırılması için, bu
işkencecilere ortak olanların cezalandırılması için sonuna kadar mücadele
etmeyi sürdüreceğiz.
Faşizmin hukuk terörü ile tutukladığı ve komplolarla 2
ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası verdiği Direnç Çiçeği Ayten Öztürk,
geçtiğimiz günlerde ailesi ile telefon görüşmesi yaptı.
Ayten Öztürk telefon görüşmesinde devrimcilere ve halka
uygulanan adaletsizliklerden örnekler vererek mücadelenin sonuna kadar devam
edeceğini vurguladı.
“Adalet İstiyoruz!” başlığıyla yayınlanan Öztürk’ün
telefon konuşmasındaki mesajı şu şekildedir:
“Gözaltına alındığımda onlarca insan vardı. Aslında
hepimizin durumu aynı. Çoğu tahliye olmuş, büyük bir çoğunluğu ve bu çok
sevindirici tabi ki. Ama sanki farklı durumumuz varmış gibi benimle birlikte 10
arkadaşın dosyası açılmadığı gibi herhangi bir olumlu gelişme de yok. Yani
sadece bu kişiler üzerinden, bizimle ilgili nasıl bir gelişme olacağı konusunda
soru işaretlerine sebep oluyor.
Dediğim gibi, hiçbirimizin durumu farklı değil. Hepimiz
sonuçta evimizde oturuyorduk, kaldı ki ben ev hapsindeydim. Çok ciddi bir
şekilde denetim altındaydım ve şu anda yüklenmeye çalışılan bütün suçlamalar bu
koşullar altındayken mümkün mü?
Mümkün olmayan şeyler söz konusu, ciddi bir adaletsizlik
söz konusu. Ve bu adaletsizliklerin örnekleri sadece benimkisi değil. Zaten her
gün haberleri takip ediyoruz.
En son memleketimle ilgili çıkan haberleri izledim, yani
uzun süredir gidemedim, göremedim sizleri de. Memleketin durumunu sadece
haberlerden takip edebiliyorum ve 15 gün içerisinde evlerini terk etmeleri
isteniyor, elektrikleri, suları kesiliyor depremzedelerin. Bu da ciddi bir
adaletsizlik örneği.
Orada yargılanması gereken yıkımlara sebep olan kişiler
değil de, oradaki halk cezalandırılıyor. Bunun bir örneği de dün Antep’te
yaşanan bir davayla ilgili. Bir kişi hariç bütün yargılananlar beraat etmiş.
Düşünsene!
Başka bir ceza vermek ya da tutuklamak falan değil,
tamamen beraat edilmişler. İnsanlar ağlayarak tepkilerini dile getiriyorlar. Bu
insanların nasıl ifade edeceklerini bilemediklerinden, acıları kendi içlerinde
yaşadıkları bir yoğun adaletsizlik söz konusu.
Buna karşı, yani sadece benim değil, senin değil; koca
bir halkın yaşadığı bence birinci gündem maddesidir adaletsizlik.
Ekonomik sorunlar var, ama onda da adaletsizlikler
yaşanıyor.
Bunların hepsinin üstesinden geleceğiz ama, hiçbir zaman
böyle gitmeyecek.
Bu bizimle ilgili açılan dosyanın, dayatılmaya çalışılan
komplonun boşa çıkacağından kesinlikle eminim. Bu konuyla ilgili mücadelemi ben
de sonuna kadar sürdüreceğim.
Özellikle az önce bahsettiğim gibi; depremzede olan
hemşerilerime-halkıma çok çok selam söylüyorum. Onların yanındayım.
Çok seviyorum hepinizi.”
Faşizmin işkencehanelerinden onuruyla çıkan Direnç Çiçeği
Ayten Öztürk, Ramazan Bayramı dolayısıyla halkımızın bayramını tutuklu
bulunduğu hapishaneden gönderdiği bir mesajla kutladı.
Ayten Öztürk’ün “@FreeAytenOzturk” isimli
şahsi sosyal medya X (Twitter) sayfasında 10 Nisan’da yayınlanan mesajda şu
sözler yer alıyordu:
“Tüm halkımızın bayramını kutluyorum.
Bu sene bayramı tecrit hücrelerinde; fakat umutla,
inançla karşılıyorum.
En güzel bayramları; adaleti ve özgürlüğü
kazandığımız, omuz omuza halaylara durduğumuz günlerde kutlayacağız, mutlaka
biz kazanacağız!”
Faşizmin gizli işkencehanelerinden onuruyla çıkan ve bunları
teşhir eden Direnç Çiçeği Ayten Öztürk, komplolarla ve adaletsizliklerle
‘cezalandırılmaya’ devam ediliyor.
Ayten Öztürk’ün ev hapsinde bulunduğu dönem günlük olarak
adaletsizliği teşhir ettiği ve durumu hakkında paylaşımlar yaptığı şahsi sosyal
medya X (Twitter) sayfasından sevenleri de adaletsizliği teşhir etmeye ve
Ayten’e özgürlük istemeye çağrısını yaymaya devam ediyor.
Öztürk’ün hukuksuz, komployla tutsaklığının 40’ıncı günü
olan 20 Mart’ta yapılan paylaşımda afiş paylaşılarak şu mesaja yer verildi:
“Komplo ile tutuklanışımın 40.günü!
2018’de MİT tarafından kaçırıldım, 6 ay boyunca
elektrik, askı, taciz-tecavüz girişimi dahil olmak üzere her türlü işkenceyi
yaşadım. Vücudumda 898 yara açıldı.
Bir sanığın ‘Linç olayını izliyordu’ beyanıyla
hakkımda 2 ağır müebbet ceza verildi
Tüm Dosya Kapsamında Başka Hiçbir Delil Yok!
Ben Lütuf Değil, Yalnızca Adalet İstiyorum!”
Direnç Çiçeği Ayten Öztürk, AKP faşizminin 6 Şubat Çağlayan
eylemi sonrası aciz ve işkenceli saldırıları sonucunda komplolar ile
tutuklanmıştı.
Öztürk’e yönelik açılan ‘sözde’ dava dosyasında hiçbir
suçlama yokken sadece bir itirafçı iftiracının “Linç olayını izliyordu”
ifadesi delil olarak gösteriliyor ve bu ‘delil’ ile iki ağırlaştırılmış müebbet
ceza verilmek isteniyor.
Ayten Öztürk’ün tutuklanmadan önce kullanmakta olduğu şahsi
sosyal medya hesabından sevenleri günlük olarak adaletsizliği duyurarak
halkımıza çağrı yapıyor. Dün de (17 Mart) yapılan duyuruda Ayten Öztürk’ün
adına şu sözlere yer verildi:
“Bir sanığın ‘Linç olayını izliyordu’ beyanıyla
hakkımda 2 ağır müebbet ceza verildi.
Yargıtay 3. Ceza Dairesi de cezayı onarsa ömür boyu
tek kişilik bir hücrede hapsedileceğim.
Tüm Dosya Kapsamında Başka Hiçbir Delil Yok!
Ben Lütuf Değil, Yalnızca Adalet İstiyorum!”
AYTEN ÖZTÜRK; “BANA CEZA İSTENEREK, DURUŞMADA İŞKENCE
SAVUNULMUŞ OLDU!
İŞKENCEYE KARŞI MÜCADELEM SÜRECEK, SUSMAYACAĞIM!”
Ayten Öztürk’ün 6 ay boyunca yaşadığı işkenceyi anlattığı
“Faşizmin Gizli İşkencehanelerinde Direniş ve Zafer” adlı kitabından dolayı
“örgüt propagandası” iddiasıyla açılan davanın ilk duruşması 28 Eylül 2023
tarihinde görüldü.
İstanbul Çağlayan Adliyesi’nde, 28.
Ağır Ceza Mahkemesinde görülen duruşma öncesinde Ayten Öztürk mahkemeye
gelen kitleyle bir araya geldi. 2,5 senedir ev hapsinde olan Ayten Öztürk, uzun
süredir göremediği sevdikleri, dostları ve yoldaşlarına tek tek sarıldıktan
sonra toplu bir fotoğraf çektirdi. Ardından Eski Milletvekili Musa Piroğlu ve
milletvekili Ömer Faruk Gergerlioğlu ile kısa bir açıklama yaptı. Açıklamada
Ömer Faruk Gergerlioğlu, Öztürk’ün 6 aylık işkence sürecinden bahsederek, buna
karşı mecliste yaptığı konuşmalardan bahsederek işkenceye karşı sessiz
kalmayacağını ifade etti.
Eski Milletvekili
Musa Piroğlu da Ayten Öztürk’e yapılan işkenceler soruşturulmazken, yazdığı
kitaptan yargılanmasının kabul edilemez olduğunu belirterek, Öztürk’ün yanında
olduğunu ifade etti.
Ayten Öztürk ise; Bu davada işkence yapanların değil,
işkence görenin yargılandığını ifade ederek işkenceye karşı sessiz
kalmayacağını belirtti.
Yapılan ilk açıklamaların ardından duruşma başladı.
Duruşmaya 10 kişilik bir grubun katılmasına izin verildi. Kitlenin geri kalan
kısmı koridorda bekledi.
İlk olarak Ayten Öztürk savunmasında; “Bu kitapta 6 ay
boyunca yaşadığım işkenceleri anlattım. Bana bu kitapla ilgili “örgüt
propagandası” iddiasıyla açılan bu dosyada işkenceden hiç bahsedilmemesi,
görmezden gelinmesi dikkat çekicidir. Bu şunu düşündürtür: kitabın bütününde,
yaşadığım işkenceleri anlattığım halde, işkenceden hiç bahsedilmemesi,
işkencenin üstünün kapatılması, kanıksatılması ve meşrulaştırılmasıdır…
Yaşadıklarımı yazdığım kitabımdaki her satır düşünce ve ifade özgürlüğü
kapsamındadır. Suç unsuru olabilecek tek bir ifade yoktur. Asıl suçluların,
işkencecilerin cezalandırılmasını ve beraatımı talep ediyorum.” İfadelerine yer
verdi.
Ardından sırayla Av. Seda Şaraldı, Av. Doğa İncesu ve Av.
Berrak Çağlar söz aldı. Avukatlar savunmalarında kitaptaki örgüt propagandası
iddialarının, Ayten Öztürk’ün yaşadığı işkencelerin yok sayılması, örtbas
edilmesi amaçlı olduğunu, kitapta işkencenin soruşturulması gerektiğini
vurgulayarak, Öztürk’ün 6 aylık işkence süreci ve sonrasında yaşadığı tüm
hukuksuzlukları anlattılar.
Savcı, ilk duruşmada mütalaasını verdi. Öztürk’ün kitabında
Ablası, Abisi ve Yengesinden bahsettiği bölümlere vurgu yaparak hayatını
kaybeden “örgüt üyelerini” şehit sayarak propaganda yaptığını ve kutsal bir
misyon biçerek övdüğünü, her birinin ölüm biçimlerini haklı ve meşru göstermeye
çalışarak Öztürk’ün cezalandırılmasını istedi.
Ayten Öztürk ve avukatları mütalaaya dair beyanlarının
olacağını belirterek süre talep etti. Duruşma 7 Kasım 2023 tarihine ertelendi.
Salondan çıktıktan sonra koridorda bekleyen kitleye açıklama
yapmak isteyen Ayten Öztürk’e özel güvenlik ve polis müdahale etmek istediyse
de Öztürk; “Mahkemede işkence savunuldu. İşkenceciler değil, işkence gören
yargılanmaya çalışıldı. İşkenceye karşı mücadelem sürecek” dedi. Ömer Faruk
Gergerlioğlu ise ceza isteminin kabul edilemeyeceğinin, yargı yolunun açık
olduğunun vurgusunu yaptı.
Her açıklamada polisin taciziyle karşılaşan yaklaşık 50
kişilik kitle Ayten Öztürk’ün yanında olacaklarını göstererek bir an bile
oradan ayrılmadı. Duruşmadan sonra yapılan açıklamaların ardından kitle
dağıldı.
Dosya No:
2023/154
Sanık: Ayten
ÖZTÜRK
Bugün burada
ben değil, işkencecilerin yargılandığı bir mahkemede olmam gerekirken,
işkenceyi anlattığım kitabımdan dolayı ben yargılanıyorum.
Bu kitapta 6 ay
boyunca yaşadığım işkenceleri anlattım. Bana bu kitapla ilgili “örgüt
propagandası” iddiasıyla açılan bu dosyada işkenceden hiç bahsedilmemesi,
görmezden gelinmesi dikkat çekicidir. Bu şunu düşündürtür: kitabın bütününde,
yaşadığım işkenceleri anlattığım halde, işkenceden hiç bahsedilmemesi,
işkencenin üstünün kapatılması, kanıksatılması ve meşrulaştırılmasıdır.
Kitapta anlattığım
işkencelerle ilgili örgüt propagandasından bahsediliyor! Kitabın neresinde
örgüt var? Orada ben tek başımaydım. Tek başına kapkaranlık bir hücrede!
İnsansız, zaman kavramının dahi olmadığı, sadece işkence seslerinin olduğu ve
sadece kendi beynimin içindeki düşüncelerle baş başa kaldığım bir yerde nasıl
örgütten bahsedilebilir…
İşkence
altında, tek başına bir insanın yaşadıklarının anlatıldığı bir kitapta nasıl
örgütün propagandası yapılabilir. Böyle bir yerde aylarca tek başınıza kalsanız
siz kafanızdan ne geçirirdiniz. Ya sevdiklerinizi ya da tarihten güç
alabileceğiniz kahramanları, olayları düşünür güç almaya çalışırdınız. Ben de
bunu yaptım. Mahir Çayan’ın adalı şiirini kafamdan geçirdim. Bunun neresi suç?
Adalı şiiri, 50 yıldır her yerde okunan, benim gibi hücrede tek başına kalan,
işkence altında olan birine umut veren, güç veren bir şiir…
Ayrıca kitapta
Ümit İlter’in şiirinin yer alması da suç olarak gösteriliyor. Ama hangi mısrası
suç savcı bunu söylemiyor.
Öyle görünüyor
ki, sadece her iki şiirin şairleri nedeniyle örgüt propagandası olarak
görülüyor.
İçimden
şiirleri bile geçirmeyip ne yapmalıydım sizce?
“biliyorum
matarada su
torbada ekmek
ve kemerde kurşun değil şiir
ama yine de
matarasında suyu
torbasında ekmeği
ve kemerinde kurşunu kalmamışları
ayakta tutabilir
…
göz gözü görmez olmuş
tek bir ışık bile yok
yürek bir yaralı şahindir
döner boşlukta
belki bir şiir
bir şiir kırıntısı
çalar kapımızı umutsuz karanlıkta
yoklar yüreğimizi
iğilir yaramıza
dağıtır korkumuzu”
Bana her
vurduklarında, bana saatlerce sesli müzik dinlettiklerinde ne yapmalıydım? Ya
da işkence yapılan diğer insanların seslerini dinlettiklerinde ne yapmam
gerekirdi? Oturup saatlerce ağlamam, sızlanmam mı gerekirdi? Bitip tükense miydim?
Aklımı mı yitirseydim. Bunu yapmak için ellerinden geleni yaptılar zaten;
“Belki bir gün buradan çıkarsın ama akli dengen yerinde olur mu bilemeyiz”
diyorlardı.
Aklımı
yitirmedim. Çünkü; çok sevdiğim ve yıllar önce kaybettiğim ablamı, abimi ve yengemi
de düşündüm. İddianameye göre onları düşünmem de suç! Bu iddianamede bu
insanların nasıl katledildiklerinden bahsedilmiyor! Canımdan çok sevdiğim bu
insanları nereden tanıdığım soruşturuluyor. Aynı evde doğup büyüdüğüm bu
insanlar iddianamede geçiyor ve suç olarak gösteriliyor. Bunun neresi suç,
örgütle, propagandayla ne ilgisi var. Ben bunları orada yaşadım, hissettim,
düşündüm ve bunları yazdım. Tüm bunlar işkence altındayken, yani askıda,
falakada, elektrik-elektroşok verilirken, tazyikli suda boğulmaya çalışılırken
ya da saatlerce tabutlukta bekletilirken. O işkenceciler beni taciz ederlerken,
tecavüz girişimlerinde, ben bu sevdiğim insanları düşünerek aklımı yitirmedim!
İşkencede açlık
grevinde yaşadığım sağlık sorunlarından bahsetmem bile savcıya göre bir örgüt
propagandası halbuki ben sadece yaşadıklarımı ve düşündüklerimi aktardım.
Kitapta işkencecilerin,
bana defalarca “sen burada ölsen kimsenin ruhu duymaz, umurunda da olmaz, kimsesizler
mezarlığına atarız kimse bulamaz” dediklerini yazdım. Beni bir hiçliğin,
bilinmezliğin, yalnızlığın ortasına gömmeyi düşünüyorlardı. Ali geldi aklıma…
abisi yıllar sonra buldu kemiklerini…
Duymuşsunuzdur;
Ali Yıldız adında bir gencin abisi yıllar önce günlerce ölüm orucu yaptı. Sırf
kardeşinin kemiklerine ulaşmak için bedenini ölüme yatırdı. Bunu tüm dünya
duydu. Ben de duydum. Ve sonunda Ali’nin kimsesizler mezarlığına gömülen
kemikleri verildi abisine. Benim de kemiklerim belki yıllar sonra bulunur diye
düşündüm. Çünkü kaçırılmıştım ve kaybedilmiştim. Kimse orada olduğumu
bilmiyordu. Beni de kimsesizler mezarlığına gömme ihtimalleri olduğunu ve benim
de kemiklerimin bulunacağını düşündüm.
6 aylık işkence
sürecinden sonra tutuklanıp hapishaneye götürüldüğümde insana benzer bir yanım
kalmamıştı. Bir deri bir kemik ve bedenimdeki yüzlerce yaramdan dolayı
hapishane memurları beni içeri almadı bile. Tekrar hastaneye gönderip, darp
raporu alınmasını istediler.
Hapishaneye
girdiğimde birlikte kaldığım tutsakla çektirdiğim bir resim de dosyaya konmuş.
Bu hapishanede çekilen bir resim. Hem de beni sarıp, sarmalayan, yaralarımı
iyileştiren hücre arkadaşımla olan resmim konmuş dosyaya! Masanın üstündeki tavır dergisi hapishane denetiminden geçtikten
sonra bize verildi. Hakkında herhangi bir yasaklama ve toplatma kararı olmayan
bir dergi bile suçmuş gibi gösteriliyor. Fotoğraftaki kişiyle biz hücrede
birlikteydik. Bu ülkenin hapishanesinde! O resim de hapishaneden çıkan bir
resim. Bunun nesi suç?
Ülkemizde
düşünce özgürlüğünden bahsedilir. Herkes istediğini düşünür, söyler değil mi?
Bu anayasal bir hak! Peki neden benim kitabımda, Filistin’le ilgili yaptığım
değerlendirme suç oluyor? Herkes aynı düşünmek zorunda mı? Filistin halkının
yanında olmak, işgalci İsrail’le ilişkileri kesmeyi gerektirir. Öyle bir şey
yok. Hem İsrail’le ilişkilerin bozulmaması için her türlü çabayı göster, hem de
Filistin halkının yanında olduğunu söyle; Buna Filistin halkı bile inanmıyor
artık.
Kendi kitabımda
kendi fotoğrafım var. Savcıya göre bu da örgüt propagandası. Benim kendi
görüntüm, yüzüm örgüt propagandası anlamına mı geliyor? Arkamdaki duvarda da
Helin Bölek ve İbrahim Gökçek’in resimleri var. Grup Yorum üyesi olan bu iki
insanı da tüm dünya tanıyor. Özgürce sanat yapabilmek için, konser yasaklarının
son bulması için hayatlarını ortaya koydular. Tesadüf eseri fotoğraf çekilirken
resimlerinin arkamda olması örgüt propagandası mı oluyor?
Şu an hayatta
olmayan bu insanlar üzerinden suç yaratılmaya çalışılırken, benim yaşadığım
işkencelerden, bana işkence yapanlardan hiç bahsedilmiyor. Bu davadan açıkça şu
anlaşılır, işkenceyi anlatmak suç, işkence yapmak suç değildir.
Ben işkence
altındayken Yorum ’un şarkılarından da güç aldım. Çünkü sürekli ya gelip
konuşuyorlardı, beni ölümle, kimsesizler mezarlığına gömmekle tehdit
ediyorlardı. Ya da işkenceyi sürekli çeşitlendireceğiz, gerekirse seni tedavi
eder ayağa kaldırır tekrar ikinci aşamaya geçeriz diyorlardı. Saatlerce çok
gürültülü yabancı müzik veya özlem üzerine duygusal müzikler dinletiyorlardı.
Amaç, beni yalnız hissettirmek, moralimi bozmak, zayıf düşürmekti. Ben de
çocukluğumdan beri sürekli dinlediğim Grup Yorum şarkılarını kafamdan geçirerek
o ortamdan uzaklaşmaya çalışıyordum. Aklımı koruduysam, bu şekilde korudum. Suç
olan Grup Yorum şarkılarını düşünmek , söylemek değil, bir insana fiziki ve
psikolojik işkence yapmaktır.
Kitabın
tamamını okudunuz mu bilmiyorum? Bu kitabın tamamında yaşadıklarımı anlattım.
Aylarca elleri arkadan kelepçeli, gözleri bağlı, kafasında çuval geçirilmiş ve
işkencecilerin istediği her saatte çeşitli işkencelerin yapıldığı bir kadın
olarak yaşadıklarımı sineye çekmemi susmamı mı istiyorsunuz!
Bu ne demektir
biliyor musunuz? İşkencenin sürmesi demektir. Bana işkence yapanların cezasız
kalması demektir. Benim içimde açılan yaraların asla kapanmaması demektir. Hayır
susmayacağım!
Burada
yargılanması gereken ben değilim. Burada yargılanması gereken; yıllardır
soruşturma gereği bile duymadığınız işkencecilerdir! 6 sene boyunca defalarca
hakim karşısına çıktım. Bir teki bile işkenceyi soruşturma gereği duymadı. Neden?
Savcılar kafalarını kaldırıp işkence yaralarıma bile bakmadılar! Suç duyurularıma
ise takipsizlik verildi. Benim kitabım aynı zamandı bir suç duyurusudur.
Gördüğüm işkenceyle ilgili yaptığım suç duyurularından hiçbir sonuç alamadım.
Ben de sesimi bu kitabım aracılığıyla dünya halklarına duyurmaya çalıştım.
Ben bir işkence
olayından bahsediyorum. Öyle bir günlük iki günlük de değil. Tam altı ay süren
bir işkence sürecinden bahsediyorum. İddianameyi hazırlayan savcı kitabımda
propaganda suçu aramak yerine çok açık olan işkence suçuyla ilgilenmeliydi. Benim
kitabımda tek bir suç unsuru olmadığını hepiniz biliyorsunuz! Şunu da bilmenizi
isterim. Benim yaşadığım işkenceleri, bu salonda olan herkes bir gün
yaşayabilir. Gördük, duyduk, biliyoruz; bu ülkede işkence başta benim gibi devrimci-demokrat
kesimler olmak üzere herkese uygulanıyor. Ama herkese!
Buna sessiz
kalmak insanlık onuruna aykırıdır. Bundan dolayı burada ben değil asıl olarak
işkenceciler yargılanmalıdır diyorum.
Ben 2,5 yıldır
ev hapsindeyken çeşitli ülkelerden ziyaretime gelenler oldu. İtalya’dan bir
yönetmen benim belgeselimi yaptı. Çok sayıda röportajlar yapıldı. Benim amacım
herhangi bir örgütün propagandasını yapmak değil, işkence gerçeğinin duyulması,
işkencecilerin cezalandırılması ve gizli işkence merkezlerinin açıklanması,
kapatılmasıdır. Benden sonra hiç kimsenin aynı işkenceleri yaşamasını
istemiyorum.
İddianamede
Okmeydanı Mahallesi’nde kitabımın dağıtımının yapıldığına dair bir twit yer
alıyor ben 2,5 senedir ev hapsindeyim. Kitabımı herhangi bir yerde dağıtamadım,
İddianamede bahsedilen dağıtımdan da bilgim yok. Ben kitabımı evimde dağıttım.
İmza günümü bile evde yaptım.
Yaşadıklarımı
yazdığım kitabımdaki her satır düşünce ve ifade özgürlüğü kapsamındadır. Suç
unsuru olabilecek tek bir ifade yoktur. Asıl suçluların, işkencecilerin
cezalandırılmasını ve beraatımı talep ediyorum.
