yapamayacağı şey olmadığını öğrendim”
Limburg şehrinde anıldı.
topluca 1 günlük açlık grevinin sonunda yapılan anma programı 1 dakikalık saygı
duruşu ile başladı.
Mustafa’nın şehitliğini değerlendirdiği anmada şu görüşlere yer verildi:
hareketin ileri kadrolarının hayata geçirdiği direnişti, 1996 ölüm orucu da
benzer şekilde yine kadroların gerçekleştirdiği direnişti. 2000-2007 büyük ölüm
orucu direnişi ise savaşın halklaştığı, halkın savaştığı bir direnişe dönüştü.
Halkın destekleyen değil, bilfiil direndiği bir direniş olmuştur.
orucu ise halkın direnmeyi öğrettiği, nasıl mücadele edilmesi gerektiğini
gösterdiği bir direniş olmuş, şehitliği ile tüm dünyaya adaletsiz
yaşanmayacağını göstermiş oldu. “
ve şehitliği bana şunu gösterdi: Onurlu bir insanın yapamayacağı bir şey
yoktur”
önemini geç kavradık. O yüzden sahiplenmekte geciktik, eksik kaldık. Daha fazla
sahiplenerek bu şanlı ve büyük direnişi Mustafa’yı kaybetmeden kazanımla
bitmesini sağlayabilirdik”
Yorum’un direnişi çok zor koşullarda yürütüldü yürütülüyor. Önce deprem, sonra
İdlib’te yaşanan asker ölümleri ve sonrasında Korona ile sürekli gündemin
engeline uğradı. Yoksa çok etkili olacaktı direniş.”
tavrı beni çok etkiledi. Anne ve babasının “bizim başımızı yaktılar sen
kimsenin başını yakma” sözü çok önemli. Her koşulda oğullarının yanında
durdular. Mustafa’nın zorla müdahale işkencesinde vücudunda açılan “73 yara benim onurumdur” sözü tarihi bir söz
bana kalırsa”
babasının isteği hepimizin asla aklından çıkarmayacağı bir görev olmalı.
“Mustafa’yı unutturmayın” dedi. Unutturmamak onu yaşatmaktır”….
veriyor” şiirinin okunması ile sona erdi.
veriyor:
yatakta, yastıkların arasında ölmek.
gizli bir böcek dişinin kemirdiği
bir çiçek gibi yavaş yavaş solmak…
boş bir odada bırakılmış
bir mum gibi sessiz sedasız sönmek…
böyle bir ölüm verme tanrım,
bana böyle bir ölüm verme,
yıldırımın vurup geçtiği,
yahut fırtınanın kökünden söktüğü
bir ağaç olayım.
yeri göğü sarsan gök gürültüsünün
tepeden vadiye yuvarladığı bir kaya olayım…
bir gün bütün esir milletler
boyunduruktan usanarak ortaya atılınca,
kızarmış yüzlerle, al bayraklarla,
bayraklarında ”dünya özgürlüğü” parolasıyla;
bunu haykırsınlar,
haykırsınlar, doğudan batıya kadar
istibdat onlarla çarpışsın…
işte ben orada öleyim,
o savaş alanında.
genç kanım yüreğimden orada aksın,
dudaklarımda sevinç dolu son sözüm çınlarken
onu çelik şakırtıları,
boru sesleri, top gürültüleri yutsun.
soluyan küheylânlar kazanılmış zafere doğru dört nala koşarak
cesedimi çiğneyip geçsinler.
işte beni orada bıraksınlar, çiğneneyim.
dağılmış kemiklerimi orada bir araya toplasınlar…
yarın büyük bir gömme töreni gelince,
orada vakur ve ağır yas müziği ile
ve kara tüllerle sarılı bayraklarla
kahramanları müşterek bir mezara koysunlar;
onlar ki, ey dünya özgürlüğü, senin uğrunda öldüler.
özgürlük ve sevmek,
bu ikisi gerek bana!
aşkım için, yaşamım
feda olsun,
özgürlük uğruna aşkım!
