direnişler

115 gündür
süresiz açlık grevinde olan Eda Deniz Haydaroğlu, genelde Doğu Almanya’da
dinlenen Radyo “Blau” ile 10 Temmuz pazartesi günü açlık grevi Direnişi ve
devrimci tutsaklar Özgül Emre, İhsan Cibelik ve Serkan Küpeli hakkında röportaj
yaptı.

Röportajda
neden açlık grevine başvurduklarını, şimdiye kadarki yapılanları ve
gelişmeleri. Tutsakların iddianamesinde geçenleri, Almanya ve Türkiye
arasındaki iş birliği ve onun sonucu açılan siyasi davalar hakkında konuşuldu.

Ayrıca Adalet
Bakanlığında gelen cevap ve direnişçilerin verdiği cevap dan bahsedildi. Ve Ağustos’daki
mahkemelere çağrı yapıldı. Ayrıca tüm sola Direnişin 129. Günü İçin Almanya
genelinde eylem yapma çağrısı yapıldı.

Almanya’da
JUNGEWELT gazetesi Serkan Küpelinin avukatı Anna Busl ile röportaj yaparak,
Özgül Emre, İhsan Cibelik ve Serkan Küpelinin 11 Temmuz’da görülecek
mahkemesine çağrı yaptı.

Haberin
linki;

https://www.jungewelt.de/artikel/454407.repression-gegen-linke-solche-verfahren-zeigen-wieviel-recht-noch-existiert.html

Haberin
Türkçesi;

“Bu
tür davalar hukukun hala ne kadar “var “olduğunu gösteriyor”.

NRW:
Türkiye’den üç anti-faşist ve sosyalist FRG’de 129b paragrafı uyarınca
suçlandı. Anna Busl ile bir söyleşi

Özgül
Emre, İhsan Cibelik ve Serkan Küpeli “yabancı terör örgütü” üyesi
olmakla suçlandı. Ne ile suçlanıyorlar?

Her üçünün
de farklı zamanlarda DHKP-C (Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi) üyesi
oldukları iddia ediliyor. İddianameye göre, örgütün hiyerarşik yapılarına dahil
oldukları ve “dernek için arka cephede çalıştıkları” iddia ediliyor.
Özellikle, üçünün yönetici pozisyonlarında bulundukları ve bu sıfatla bağış
toplama, propaganda faaliyetleri vb. yürüttükleri iddia ediliyor. Hiçbiri cezai
bir suçla suçlanmıyor, ancak toplantılar ve sanatsal özgürlüğün kullanılması
gibi Anayasa tarafından korunan yasal davranışlarla suçlanıyorlar. Suç teşkil
ediyor çünkü bu davranışların üyelik faaliyetlerinden bahsetmesi gerekiyor.

Davanın 14
Haziran’daki başlangıcında, üç sanık ikişer korumayla birlikte ayırıcı bir
paravanın arkasında duruşmalara katılmak zorunda kaldı. Devlet Koruma Senatosu
önündeki yargılamalarda bu olağan mıdır?

“Geleneksel”
olan başka bir şeydir. Gerçek şu ki, bu tür önlemlerin alınmadığı çok sayıda
devlet koruma davası- yani özel bir mahkeme önünde görülen davalar- vardır.
Savunma makamı, sanığın cam bir kafeste, savunmadan ayrı ve özel koruma altında
tutulmadığı çok daha fazla sayıda dava sayabilir. Ayrıca bu önlemlerin
“Bakın, işte oradalar. Özellikle tehlikeliler” – bunun masumiyet
karinesine tamamen ters düştüğünü çok iyi bilerek. Gerçek şu ki, bu durum
savunma olanaklarını büyük ölçüde kısıtlamaktadır. Bu tek kelimeyle
saçmalıktır: Suçun işlendiği iddia edilen dönem on yıldan daha eskiye gitmesine
rağmen üçü yıllarca tutuklanmadı ve şimdi tamamen korunmaları gerekiyor-
savunma avukatları tarafından bile?

Ayrıca
kendi kendine okuma prosedürünü de eleştiriyorsunuz. Bu nasıl işliyor?

Kendi
kendine okuma, ilgili belgelerin ana duruşma dışında okunması anlamına geliyor.
Prensip olarak sözlü ve kamuya açık olması gereken ana duruşmanın içeriği
böylece bir “arka odaya” kaydırılıyor. Bu konudaki söylem, yani
kamusal tartışma, sessiz bir dolaba sürgün ediliyor. Ama sadece bu da değil:
Kendi kendini okuma prosedürüne dahil edilecek belgeler arasında, örneğin polis
memurlarının çok sayıda notu bulunmaktadır. Bunların değerlendirmeleri ya da
iddiaları, örneğin üçüncü şahıslardan gelenler, yüzleşme ya da geçerlilik
tartışması imkânı olmaksızın sunulduğunda ve kullanıldığında, polis
soruşturmasının kâğıda dökülmüş bulguları gözden geçirilmeksizin ya da
eleştirilmeksizin yeniden özetlenmiş olur. Polis eylemlerinin gözden
geçirildiği ana duruşma böylece bir komediye dönüşür. Biri rahatlıkla şöyle
diyebilir: O zaman ana duruşmaya gerek yok, polis soruşturmaları doğrudan
kararı temsil edebilir.

Başka bir
davanın belgeleri, iç istihbarat servisinin bir “gizli ajanının”
baskı altında olduğu için sanığı ağır bir şekilde suçladığını gösteriyor. Bu
davada savunmanın dosyalara erişimi sağlandı mı?

İddianameden
sonra savunmaya bu davalardan bir alıntı gönderildi- bu noktada Federal
Savcılığın gerekçesi gibi bunun nedeni de belirsizliğini koruyor. Gerçek şu ki,
Anayasayı Koruma Dairesi burada harekete geçmiştir. Ayrıca savunmanın hala dava
dosyasının tamamına sahip olmadığı, ancak verilen parçalarla yaşamak zorunda
olduğu da bir gerçektir. Anayasayı Koruma Dairesi’nin gerçekte nasıl bir rol
oynadığını kontrol etmek nasıl mümkün olabilir?

Bu davanın
kamuoyu için önemi nedir?

Üç sanık
anti-faşist ve sosyalist – bu yüzden yargılanıyorlar. Özel kuralları olan özel
bir mahkeme önünde. Bu tür yargılamalar hukukun hala ne kadar var olduğunun ya
da ne kadar az olduğunun bir ifadesidir.